Tuesday, August 21, 2018

მასწავლებლად ყოფნის მსუბუქი აუტანლობა


ვსაუბრობ მეზობლებთან, მეგობრებთან, ნაცნობებთან, ვირტუალურ მეგობებთან, - ისინი არიან მასწავლებლები. ისინი უშედეგოდ ეძებენ სამსახურს. ისინი აბარებენ გამოცდებს; მონაწილეობენ ფასიან ტრენინგებში; დადიან გასაუბრებებზე; თანხმდებიან მიზერულ ანაზღაურებას . მათი ერთი ნაწილი ვერ იწყებს მუშაობას; მეორე ნაწილი იწყებს მუშაობას კერძო სკოლებში, სადაც ძალიან დიდი დატვირთვის მიუხედავად, აქვთ ძალიან დაბალი ანაზღაურება განურჩევლად მასწავლებლის სტატუსისა და გამოცდილებისა ; მესამე ნაწილი იწყებს მუშაობას საჯარო სკოლებში, სადაც მათ აქვთ სტატუსის და გამოცდილების შესაბამისი ანაზღაურება, თუმცა , აქ უკვე ტოტალური ნეპოტიზმი თამაშობს გადამწყვეტ როლს.
მე , როგორც ყველა ჩვენთაგანს, მაქვს უფლება, ვისაუბრო იმაზე, რაც უშუალოდ მე მეხება ; ეხება იმას, რისიც მჯერა და რაზე ზრუნვის უფლებაც მაქვს.  ეს ჩემი, როგორც რიგითი მასწავლებლის უფლებაა,_ მაღელვებდეს ჩემი მდგომარეობა , ჩემი უფლებები, ის პირები, რომელთა წინაშეც ვარ ჩემი საქმიანობით პასუხისმგებელი და ის გამოწვევები, რომელიც ჩემ წინაშე დგას. თუმცა, ახლავე აღვნიშნავ, რომ მე ჩემს საქმიანობას არ განვიხილავ, როგორც მხოლოდ პირად პერსპექტივას. მასწავლებლად, იგივე განმანათლებლად ყოფნას მივიჩნევ, ამ საქმით დაკავებული თითოეულ პირის არა ინდივიდუალურ, არამედ საერთო გამოწვევად. ახლა კი ვხედავ, რომ ყველაფერი ერთი წინასწარ შეთხზული სცენარით ვითარდება. ყველა ის პროექტი, რაც გულისხმობს მასწავლებლის პრესტიჟის ამაღლებაზე ზრუნვას , არის ისეთი თვალისამხვევი ფანდი, რომელიც რეალური პრობლემებიდან ყურადღების არამნიშვნელოვანზე გადატანას ითვალისწინებს და ამასთან ერთად, სრულიად გამორიცხავს კოლექტიურად ბრძოლის შესაძლებლობას. იქმნება ისეთი კონკურენტული გარემო, რომელიც მხოლოდ ინდივიდუალურ წარმატებაზე ორიენტირებულ მასწავლებლებს იზიდავს და მისი როლის რომანტიზებას ემსახურება. რეალურ პრობლემებს კი , ისევ კულისებს მიღმა დარჩენილნი ინაწილებენ.
 ჩვენ ვერ ვხედავთ პრობლემას, სანამ უშუალოდ ჩვენ  არ დაგვატყდება თავს. ამ დროს კი ისეთი უმწეოები ვართ, რომ ხელებს ვაცეცებთ სიბნელეში და ვცდილობთ ვინმე ისეთი ვიპოვოთ, ვისაც ჩავებღაუჭებით, რომელსაც გამოუვლია იგივე ; ან რომლისგანაც რამე იმედისმომცემს გავიგებთ. პრობლემების აღმოფხვრაზე არ ვმუშაობთ იქამდე, სანამ ჩვენამდე არ მოაღწევს. ჩვენ უნდა ვღელავდეთ მაშინ, როცა ეს პრობლემები სხვას უხუთავს სულს.
ძალიან ბევრი გარემოებაა გასათვალისწინებელი, რომ მობილიზება და პროტესტის ორგანიზება ეფექტურად მოახერხო იმ პრინციპებით და ღირებულებებით, რომელიც შეიძლება საზოგადოებაში უმრავლესობისთვის მიუღებელი აღმოჩნდეს. ხელისუფლების მხრიდან მიღებული გადაწყვეტილებები კი არცთუ ისე კეთილ ტესტს ჰგავს ხოლმე, ვიდრე რეალური ცვლილებების სურვილს. საბოლოოდ, ყველაფერი გარკვეული ჯგუფის იზოლირებით სრულდება. ისმის სრულიად ლოგიკური კითხვა: საიდან იწყება ბრძოლა? სად არის ის სივრცე, რომელიც იქნება თავისუფლების წიაღი? საიდან იწყება ნგრევა-შიგნიდან თუ გარედან? ყოველგვარ ნგრევას და დეკონსტრუქციას თავისი წესები აქვს. ვფიქრობ, სტრატეგია, რომელიც არის უკომპრომისო, მაგრამ არის თანმიმდევრული და გათვლილი, ბევრად ეფექტურია, თუ ბრძოლა და მისი შედეგები გათვლილია გრძელვადიანი მიზნებისთვის.
თუ განათლებას მოვიზარებთ, როგორც უწყვეტ სვლას გათავისუფლებისაკენ, ამისთვის ადამიანმა ჯერ უნდა გაიაზროს თავისი მდგომარეობა, შემდეგ ეტაპზე კი, უნდა შეცვალოს ეს მდგომარეობა. თუმცა , ეს გააზრება არც ისე ახალია. ამაზე საუბრობდა პაულო ფრეიერი ჯერ კიდევ გასულ საუკუნეში თავის ნაშრომში „ჩაგრულთა პედაგოგიკა“ ( pedagogia do oprimido). ჩემ გარშემო გაბატონებული მდგომარეობის გათვალისწინებით, საჭიროდ ჩავთვალე კიდევ ერთხელ გადამეხედე ფრეიერის ნააზრევისთვის და თუ მეტყვიან, რომ საიდან უნდა დაიწყოს მასწავლებელმა თავისი საქმიანობა, როგორც განთავისუფლებისთვის მებრძოლმა, ვეტყოდი , რომ ამ იდეების მხარდაჭერით, რასაც აღმოვაჩენთ ფრეიერთან.
მაშინ როცა ოცდასამი წლის ასაკში მასწავლებელი გავხდი, არ მქონდა გაცნობიერებული ის გზა, რასაც რეალურად გულისხმობს მასწავლებლად ყოფნა. საქმიანობის პირველი ეტაპი შეიძლება ჩაითვალოს უბრალო მაყურებლად ყოფნის სტადიად, როცა უბრალოდ ელი აწყმოს გაგრძელებას, რადგან ხვდები, რომ ის პლატფორმა, რომელიც უნდა გულისხმობდეს თავის თავში მომავლის შექმნას და ამ ბრძოლასთან დაკავშირებული ყველა სახის რისკის გაწევას, პირიქით, გიბიძგებს ჩაერთო ისეთი „უტყუარობის წრეებში“, საიდანაც გაღწევა შეუძლებელია და მათთან ერთად ხდები არცთუ ისე სწორი „ჭეშმარიტების“ შემქმნელი/მონაწილე. 
ამ შემთხვევაში, მასწავლებლები, კიდევ ერთი „ჩაკეტილი წრის“ მონაწილეები, იმდენად არიან ადაპტირებულები იმ სტრუქტურებთან, რომელშიც ცხოვრობენ და მოღვაწეობენ, რომ სრულიად ემორჩილებიან მას და რეალური ცვლილებებისთვის ბრძოლის დაწყებისგან თავს იკავებენ, რადგან იციან, რომ ამ ბრძოლის თანმდევი რისკის გაწევას ვერ შეძლებენ. უფრო მეტიც, _ ამისთვის ბრძოლა არამხოლოდ მათ აფრთხობთ, არამედ სხვებსაც, რომელთაც უფრო ძლიერი რეპრესიების ეშინიათ. მათ უკვე ურჩევნიათ ამ მდგომარეობასთან შეთანხმებულად იცხოვრონ.
დღეს მასწავლებლების ყველაზე ნაცნობი მდგომარეობა სწორედ ასეთია, რაც გამოიწვია განათლების სისტემის არა რეალური რეფორმების განხორციელებისკენ სწრაფვამ , არამედ მხოლოდ დროებითი ეფექტის მქონე „კეთილი ნების“ გამოვლინებებმა. თუ უახლეს ისტორიას გადავხედავთ, მასწავლებელი და სკოლა  სრულიად იზოლირებულია და ჩამოშორებულია იმ ინიციატივებით ბრძოლას, რომელიც რეალურ ცვლილებებს მოიტანს მათთვის და მომავალი თაობისთვის.
 საგანმანათლებლო თუ პოლიტიკური პროგრამის ორგანიზების ათვლის წერტილი უნდა იყოს კონკრეტული პრობლემური სიტუაცია . გარკვეული ძირითადი წინააღმდეგობების გამოყენებით კი, ეს სიტუაცია იმ გარკვეული ჯგუფის წინაშე, პრობლემის სახით უნდა დავაყენოთ, რომელიც მათ რეაგირებისკენ უბიძგებს არამხოლოდ ინტელექტუალურ დონეზე, არამედ ქმედების დონეზე. მაგრამ ეს უნდა ხორციელდებოდეს არა ზეწოლით, არამედ იმ სტრუქტურული გარემოებების გათვალისწინებით, რომელშიც დიალექტურად ჩამოყალიბდა ამ საზოგადოების ენა და აზროვნება. სწორედ ასე შეიძლება იქცეს დიალოგი შემოქმედებითობით აქტად.
დღესდღეისობით კი, მასწავლებელი არა თუ არის პრობლემების წამოჭრაზე დამყარებული განათლების აღმსრულებელი; არა თუ აღიქვამს რეალობის ტრანსფორმაციულობის როლს განათლების უწყვეტობაში; არამედ სრულიად ვერ ავლენს სიტუაციის ღრმა ცოდნას და ტრანსფორმაციის სურვილი შეცვლილია მორჩილებით. ნებისმიერი სიტუაცია კი, რომელიც აბრკოლებს ნებისმიერი ადამიანის ჩართულობას გადაწყვეტილებების მიღების პროცესში, არის ძალადობა. არ ვიქნები მცდარი, თუ ვიტყვი, რომ მე დღეს, როგორც მასწავლებელი, ვარ მსხვერპლი, რომელსაც არ გააჩნია არავითარი არჩევანი, გარდა მორჩილებისა და სიჩუმის აღთქმის დაურღვევლობისა.
ადამიანებმა, რომლებიც „დაპირისპირებული „თემების სამყაროს“ წინაშე დგანან, შეიძლება დაიკავონ ასევე ურთიერთსაპირისპირო პოზიციები: ზოგი არსებული სტრუქტურის შენარჩუნებისთვის იღვწის, ზოგი კი, მათი შეცვლისთვის. ქართულ საგანმანათლებლო რეალობაში კი, სადაც მასწავლებელს მოჩვენებით აკისრია განმანათლებლის როლი, აქვთ ილუზია, რომ ისინი დგანან სწორედ ამ დაპირისპირებული „თემების სამყაროს“ წინაშე და აქვთ რეალური არჩევანის გაკეთების საშუალება. სინამდვილეში , არსებობს მხოლოდ ერთი შესაძლებლობა , რომელიც ისევ არსებული სისტემის განმტკიცებისკენ არის მიმართული და არ ითვალისიწინებს მიმდინარე პროცესების შეუქცევადობას.

მიუხედავად იმისა, რომ ჯერ კიდევ ძალიან ბევრი რამაა სათქმელი, ამ წერილს დავასრულებ ვიერა პინტუს სიტყვებით, სადაც ის ამბობს, რომ ის სიტუაციები, რომლებსაც ადამიანები ქმედებით უპირისპირდებიან, „გადაულახავი საზღვრები კი არ არის, სადაც ყველა შესაძლებლობა ამოწურულია, არამედ რეალური საზღვრებია, სადაც ყველა შესაძლებლობა იწყება“.


Friday, April 13, 2018

პოლარული ექსპრესი

„ისინი ჯერ ნაწილაკები და უჯრედები არიან, შემდეგ კი სიზმრების ნახვას იწყებენ“ – sense8
ყოველთვის მოძრაობენ, ლაპარაკობენ, კითხვებს სვამენ, აკონტროლებენ კლასს, რომ გაკვეთილის პროცესში ყველა იყოს ჩართული. გარკვეულ პროგრესსაც აღწევენ და უკვე ჩანს, რომ თითქოს გამორჩეული მასწავლებელი უნდა გახდნენ, მაგრამ ზოგიერთი მათგანი კარგად გრძნობს, რომ ეს ჯერ კიდევ არ არის ის, რაც მათ უნდათ. მათი მუშაობა გარკვეულ რისკებთანაა დაკავშირებული. ისინი კოლეჯის კურსდამთვრებულებს ჰგვანან , ან შეიძლება იყვნენ კიდეც  ის ადამიანები, რომლებიც თავს უფლებას აძლევენ გამოიყენონ კოლეჯის ყველაზე გამორჩეული გაკვეთილები და აიღონ ვალდებულებები , ასწავლონ ყველაზე ღარიბი ქალაქების ან მაღალმთიანი დასახლებების სოფლის სკოლებში. მათი უმეტესობისთვის ეს საოცნებო საქმეა; რადგან ისინი ჯერ მზად არ არიან ნამდვილი სამუშაოსთვის; ეს საქმე კი თავგადასავალს ჰგავს.

თუმცა, მათი ეს მცდელობა ჰგავს „მცდელობას, ისწავლონ „ენტერპრაიზის“ პილოტირება. არც ერთმა მათგანმა არ იცის, რომელ გალაქტიკაშია. მათ სჭირდებათ დახმარება“. მათ სჭირდებათ ისეთი კოლეგა მასწავლებელი, რომელსაც აქვს ის ყველაფერი, რაც მათ აკლიათ: შემოქმედებით უნარი, ქარიზმა; მასწავლებელი, რომელმაც იცის დროის განაწილება და მოსწავლეებისთვის თავგანწირვაც. მასწავლებელი, როგორც ერთგვარი ქარიშხალი, რომელიც მოსწავლეებს ისე მართავს, როგორც ორკესტრს; მასწავლებელი, რომლის კლასი არ არის პატიმართა ბანაკი, რომელსაც მართავს კაციჭამია, მასწავლებლის ლიცენზიით. თუმცა, ახალბედა მასწავლებლებმა ისიც იციან, რომ საკმარისია არ არის ამ პროგრამის მექნიკურად გადაღება, რადგან ამით კარგ შედეგს ვერ მიიღებენ. მათ საკუთარი პიროვნებაც უნდა ჩართონ გაკვეთილებში, რადგან „მასწავლებელი, რომლიც გაკვეთილისგან სიამოვნებას არ იღებს, ყველაფერს გააფუჭებს“.

Monday, May 9, 2016

არმარიუმობა მაღალმთიან სვანეთში

მე მაღალმთიან სვანეთში ისტორიას და სამოქალაქო განათლებას ვასწავლი , - უფროსკლასელებს. კიდევ უფრო თვალებციმციმა უმცროსკლასელებთან დიდ დროს არ ვატარებ. მხოლოდ მისალმებით და ღიმილით შემოვიფარგლებით. თუმცა, ესეც საკმარისია , რომ მათთან მეტად დაახლოება მოგინდეს, ამისთვის კი ამ ერთ პატარა სკოლაში მიზეზებს და საშუალებებს რა დალევს. მათთან დასაკავშირებელი ერთ-ერთი ასეთი გზა  „არმარიუმმა“ და მისმა რედაქტორმა შემომთავაზეს, რომელთანაც ადრეც მაკავშირებდა სტუდენტობის პერიოდი და სოციალური ქსელი. მათი ახალი პროექტის შესახებაც ასე გავიგე.

ბოლოდან დავიწყებ. - გაკვეთილების შემდეგ ჩვეულებრივ მასწავლებლებთან ვსაუბრობ, რთული მისახვედრი არაა, რომ ისევ და ისევ სკოლაზე და მოსწავლეებზე. ამ შემთხვევაში, ინგლისურის მასწავლებელი მიყვება სასაცილო ისტორიას გიო და ლუკაზე, - მივედი მათთან სახლში და ვხედავ, რომ ორივენი ფქვილში ამოგანგლულები დგანან და ფაციფუცობენ პატარა დიასახლისებივითო, - დაჯი მასწავლებელმა ჟურნალები დაგვირიგა , სადაც კაკაოს ნამცხვრის რეცეპტი ეწერა და ახლა მაგას ვამზადებთო. ცოტა ხნის შემდეგ ვხედავდი, რომ კიდევ ერთ რეცეპტს საგულდაგულოდ იწერდნენ თვით მასწავლებლები. ეს ის შემთხვევა იყო, როცა ბავშვებისთვის განკუთვნილი სახელოვნებო-შემეცნებითი ჟურნალით მასწავლებლებიც არანაკლებ დაინტერესებულნი ჩანდნენ. 

Friday, December 18, 2015

მზიანი ბარბა"ლ"ობა თოვლიან სვანეთში



გუშინ ბარბარობა იყო. თუ გერმანიაში მეშახტეების მფარველად ითვლებოდა წმინდა ბარბარე, სვანეთში ქალებისთვის ყველაზე მნიშვნელოვან დღესასწაულად რჩება, - ამბობენ ამ ხუთშაბათის შემდეგ, ყველა ხუთშაბათი დღესასაწაულიაო და წინასადღესასწაულო სამზადისს ერთი კვირით ადრე იწყებენ, - ზოგი არაყს იმარაგებს; ზოგი ლემზირების (პატარა კვერების) დასაცხობად ემზადება; ზოგი ლობიოს და ნიგოზს არჩევს ასევე ლემზირებისთვის და ..

წმინდა ბარბარე მართლმადიდებლური და კათოლიკური ეკლესიის წმინდანია. ბარბალე კი ქართულ მითოლგიაში მზის განმასახიარებელი ქალღმერთია. მას ძირითადად თაყვანს სცემდნენ, როგორც ქალის ნაყოფიერების საწყისის მფარველ ღვთაებას. ხალხური წარმოდგენით, ბარბალე განაპირობებს მიწათმოქმედების და მესაქონლეობის პროდუქტების სიუხვეს, ხელს უწყობს როგორც მსხვილი რქოსანი საქონლის და შინაური ფრინველის, ისე ადამიანის განაყოფიერებას. ბარბალესადმი იყო მიძღვნილი სხვადასხვა დღესასწაული, რომელთაგან მთავარი ზამთრის მზებუდობას ემთხვეოდა. ქართული წარმართული ღვთაების ბარბალის პატივსაცემად საქართველოში ცხვებოდა ყველიანი და კვერცხიანი კვერები. ამ კვერებს მზის საპატივცემულოდ მრგვალი ფორმა და ყვითელი გული ჰქონდა. როდესაც გაქრისტიანდა ქვეყანა, არსებული წარმართული წმინდანისა და ახალი ბარბარეს სახელების ფონეტიკური დამთხვევის გამო მოხდა მათი შერწყმა. შედეგად აღინიშნებოდა ბარბარობა ბარბალობის წესების რამდენადმე შენარჩუნებით.

Wednesday, November 25, 2015

დღის ისტორია

მიუხედავად იმისა, რომ დღეს მესამე გაკვეთილი მაქვს, ადრე ვიღვიძებ, - როგორც ყოველთვის. საშუალოდ, ღამით მხოლოდ ოთხი საათი მძინავს. ნახევრადმიხურული კარებიდან სვანური ფეჩის ღუღუნი სწვდება ყურათასმენას. ვფიქრობ, ამ დილით, გარეთ რა სიუხვით დამხვდება თეთრი ნალექი და ნელნელა ვიზლაზნები, - გაკვეთილების გეგმა შედგენილი მაქვს, ყველა საჭირო რესურსი ჩალაგებული , - და არც ვჩქარობ. ნელა ვსვამ ჩემს ჩამოტანილ სანაქებო ჩაის გახუხულ პურთან ერთად და სკოლისკენ მივდივარ. გზა მოყინულია და სიარული მიჭირს, - ორი ჩანთით , მითუმეტეს. ბავშვები მიერთდებიან გზადაგზა და ხანდახან, გზამკვლევობასაც მიწევენ.

ბავშვებს ჩემი დანახვა უხარიათ, - ყოველ შემთხევვაში მე ასე ვგრძნობ. ვცდილობ , ყოველთვის ფერადი ტანისამოსი მეცვას, ზამთარში სვანეთის ერთთეთროვნებაც გვეყოფა. ვფიქრობ, ეს მოსწავლეების განწყობაზე დადებითად მოქმედებს. თავიდან ვგრძნობდი, რომ მათი მკაცრი ბუნებისთვის ცოტა უჩვეულოც კი იყო ამდენი ფერადი წინდები და კაბები, მაგრამ მათთვის ახლა უკვე ასეთი ვარ და ოდნავ მუქ ფერებში გადაწყვეტილი რომ მნახონ, ვიცი, რომ მაშინვე მკითხავენ მიზეზს ☺

Tuesday, November 17, 2015

მდინარება #2

ამ ხნის განმავლობაში ვიყავი ჭალადიში, უშგულში, - ვნახე მთები, ტბები, მდინარეთა სათავეები, კლდეეები, წიწვოვან ხეთა ტყეები, ყვითელი ხეები, მაღალი ხეები, ბუჩქები, ლოდები და ბოლოს მყინვარი მცხუნვარე მზის ქვეშ.
შემდეგ გავხსენი სკოლის სამკითხველო ბიბლიოთეკასთან, და ამასთანავე ძალიან ბევრი კარგი წიგნი გადავარჩინე გაქრობას და მიწისაგან აღგვას, - შილერი, არისტოტელე, პლატონი, ვეფხისტყაოსანი და ა.შ.
შემდეგ დადგა შემოდგომა თავისი სრული პაკეტით, - ფოთოლცვენით, სიყვითლით, ქარით და საღამოს სიცივეებით.
შემდეგ იყო უბედური შემთხვევები,- ნერვიულობა ახალი ოჯახის წევრებზე; სკოლაზე, შეშის გარეშე დარჩენილ მოსწავლეებზე; სიცხეებზე; რამდენიმე დღე ისტორიის გაკვეთილების გარეშე დარჩენილ მოსწავლეებზე.
იყო თბილისი, - ორი ბედნიერი და ორი უბედური დღე; სიხარული და გულდაწყვეტა; ემოციები და უემოციობა; ნათქვამი და უთქმელი სიტყვები.

Tuesday, October 13, 2015

ბეწვის ხიდები

როცა ვინმე მეკითხება სად ვმუშაობ, ვისთან ვმუშაობ, რას ვაკეთებ და როგორ ვაკეთებ, მათთვის ყველაფერი რომანტიულ საბურველში ეხვევა. „აუ რა მაგარი ბუნებაა...“; „აუ რა საინტერესოა ისტორიის მასწავლებლობა...“; „რა საყვარელი ბავშვები არიან“; „რა ლამაზი ნისლია...“; „იქ კოშკებიცაა ხო?“; „აუ თეთნულდზე შემდეგ თხილამურებით ისრიალებ, არა?“ და ა.შ.
ეს ყველაფერი შემდეგ მოვიდა. მაგრამ იქამდე იყო ბევრი ეჭვი და გაურკვევლობა. რომ ვფიქრობ ამაზე, იმ აღფრთოვანებული ადამიანების ორი პროცენტიც არ გამოიყენებდა იგივე შანსს. ვერც იმას ვიტყვი, რომ მათთვის ეს მცდელობა პირველივე ჯერზე წარმატებული იქნებოდა. ფაქტი ისაა, რომ თავიდან არ იცი რა როგორ იქნება. შენი არჩევანიც სასწორზე ჰკიდია. ან ძალიან კარგად სრულდება ყველაფერი, ან ძალიან ცუდად. აქ „საშუალოდ“ ვერ იქნები.

ამას იმიტომ ვამბობ, რომ იმ ლამაზი სურათების , ლამაზი ბავშვების, საინტერესო გაკვეთილების და არანაკლებ საინტერესო ცხოვრების უკან აუცილებლად იმალება მცირე განსაცდელები, შეცდომები და ხიფათები, რომელიც მხოლოდ მე ვიცი და არა ჩემი ამ ცხოვრების „დამთვალიერებლმა“. ლამაზი სურათი რომ გადაიღო, ზოგჯერ დიდ ლოდებზე უნდა აძვრე; ლამაზ ბავშვი რომ ლამაზად იქცეს, აუცილებლად მისი ინდივიდუალობა უნდა აღიარო; საინტერესო გაკვეთილი რომ ჩაატარო, ძალიან ბევრი უნდა იკითხო და ღამეები ათენო; საინტერესო ცხოვრება რომ შედგეს, ეს ყველაფერი ერთმანეთს უნდა დაუკავშირო. ეს ბეწვის ხიდზე სიარულს ჰგავს, რაც მთლიანობაში დიდ ძალისხმევას მოითხოვს.